Bejamin Rossen, destijds nog doctoraal student aan de Vrije
Universiteit van Amsterdam, schreef zijn scriptie en boek over het
fenomeen van satanisch ritueel misbruik en noemde het : Zedenangst.
De titel geeft inderdaad wel aan hoe de schrijver van
dit boek over het het verschijnsel van
satanisch ritueel misbruik denkt.
De grote lijn in zijn verhaal is zijn opvatting dat de
calvinistische en dus preutse Nederlanders te gauw panieken over
situaties waarin sprake is van normen overschrijdende seksuele
relaties.
Het bestaan van satanisch ritueel misbruik wijst hij van
de hand. Hij vindt dan dat er sprake is van massahysterie.
Ten behoeve van zijn scriptie/boek Zedenangst, neemt
Rossen de gebeurtenissen omtrent dit fenomeen in 1986 en 1987 in Oude
Pekela als analyseobject.
De gemeente Pekela en haar inwoners beschrijft hij, extreem
en ten onrechte vind ik, vanuit een uiterst negatief perspectief:
Volgens Rossen zou Pekela door het ineenstorten van de kartonindustrie
een negatieve subcultuur hebben ontwikkeld, gekenmerkt door
hulpeloosheid en passiviteit. Statistieken waarin het destijds hoge
percentage werkloosheid vermeld werden, lijkt Rossen op te voeren als
bewijslast voor zijn opvatting over de attitude van de Pekelders.
Pekelders zouden zich door het leven bedonderd voelen. Er zou ook
een primitieve populistische politieke onderstroom bestaan in deze
gemeente. Pekela zou daarom geen typisch Nederlands dorp zijn.
M.a.w., volgens de informatie van deze auteur over
Pekela en haar inwoners zijn alle ingrediënten voor het ontstaan van
massahysterie aanwezig….toch?
Vervolgens legt Rossen zijn visie op de gebeurtenissen
in Pekela uit. Hij beschrijft het gehele proces in de vorm van het
proces waardoor massahysterie kan ontstaan. Zijn conclusie is dan ook
dat er in Pekela geen sprake is van seksueel misbruik op grote schaal
en dat er sprake is van massahysterie. Zijn boek krijgt als omslag een
in de mist gehuld Oude Pekela waarmee Rossen zijn verhaal lijkt te
willen ondersteunen.
De beschrijving die Rossen van Pekela geeft, klopt niet
met mijn visie op dit prachtige dorp met haar, niet minder dan in de
rest van Nederland, overwegend weldenkende bevolking.
Een andere en vooral positieve blik op Oude Pekela:
Wanneer u Pekela nadert ziet u allereerst de kerktorens,
de watertoren en nog enkele fabriekspijpen van weleer de skyline
vormen. Bossen en uitgestrekte landerijen geven dan in het hart van
degene die aan komt rijden alvast de rust waarvoor velen hier met
plezier wonen.
Eenmaal in het centrum van het dorp ontmoet je de geest
van “voorwaarts en niet vergeten, die het dorp en haar bevolking zo
kenmerkt. U rijdt langs het kronkelende oeroude gekanaliseerde
riviertje Pekelder Aa naar het centrum van
het dorp. Een prachtige ervaring. Het gekanaliseerde riviertje werd
vroeger gebruikt door de bloeiende scheepvaart destijds. Nadat de
scheepvaart zijn bloeitijd had gehad, werd het riviertje als afvoerweg
gebruikt door de nieuwe bron van inkomsten: de kartonindustrie.
Op een gegeven moment hadden velen last van de
vervuiling van het eens zo mooie kanaaltje. Besloten werd het riviertje
niet te dempen maar juist in ere te houden en het water te zuiveren. Zo
komt het, dat u rijdend over het kronkelende weggetje langs het
gekanaliseerde riviertje, allerlei bootjes in het water ziet, variërend
van spelevarende kinderen in rubberen bootjes tot surfplanken,
toerbootjes en heuse mooie jachten. In de haven van Pekela is het
zomers een drukte van jewelste. Het karakteristieke Groningse
veenkoloniale dorp trekt zomers aardig wat vakantiegangers. Natuurlijk
kunt u ook hier de Hollandse klompjes kopen en staat er middenin het
dorp een prachtig gerestaureerde molen waarvan de wieken tot ver in de
omtrek te zien zijn.
De woonwijken aan de verschillende waterpartijen,
aansluitend op de Pekelder Aa, maken het
woongenot in Pekela compleet.
De kartonindustrie heeft zijn beste tijd gehad, maar
evenals na het instorten van de scheepvaart ooit, heeft Pekela en haar
bevolking wederom nieuwe invulling gegeven aan bestaande zaken: In de
fabrieken van weleer huizen nieuwe en bijzondere industrieën.
Er zijn enkele nieuwe industrieterreinen waar u
ondernemend Pekela op z’n best kunt waarnemen. Last butnotleast is er het
winkelcentrum, waar u alles van uw gading kunt vinden. Verder is Pekela
beetje bij beetje groeiende naar het karakter van een forensendorp. Velen
hebben hun baan in omliggende steden zoals Groningen, Assen, Emmen als
ook Veendam en Winschoten.
De bevolking is volgens mij, anders dan Rossen
beschrijft, juist veerkrachtig….juist in moeilijke tijden altijd
volhardend en zonder flauwekul op weg naar betere tijden.
De nuchterheid, volhardendheid en veerkracht van dit
dorp alsmede haar bewoners zorgen voor een overwegend gezond klimaat.
Natuurlijk, ook in Pekela is er weleens iets wat eens wat minder
gaat….en niet alleen in de provincie Limburg of de stad Rotterdam maar
ook in Oude Pekela uit zich onvrede met de Nederlandse politiek wel in
een percentage stemmen op de "als anti gevestigde orde overkomende
partij". Het is echter een false
voorstelling van zaken, vind ik, om op de haperingen in een dorp of
stad de loep te leggen. Wat zou er met Amsterdam gebeuren als we die
stad alleen van de ietwat mindere kant en dan ook nog uit het verband
en met een vergrootglas zouden belichten?
Precies….
Ik vind dat Rossen op zijn zachtst gezegd geen
evenwichtig beeld van Pekela en de Pekelders
heeft geschetst. Statistieken die hij heeft gebruikt zeggen wel iets
over de economische situatie, maar vormen geen vanzelfsprekende
statistiek over de attitude van een bevolking. Hierin heeft Rossen
mijns inziens o.b.v. economische statistieken
teveel zijn persoonlijke vermoeden over de attitude van de Pekelders ingevuld.
Ook vind ik dat zijn verhaal de gemeente Pekela en haar
inwoners geen recht doet. De rest van zijn verhaal over de
gebeurtenissen en de impact die deze hadden is volgens mijn visie erop
eveneens onevenwichtig.
De slachtoffers, de ouders van de slachtoffers, de
bevolking, de leerkrachten, de artsen e.d. waar Rossen het over heeft,
leden volgens mij geen van allen aan massahysterie. Veeleer hadden ze,
vind ik, de moed om het gebeuren naar buiten te brengen en de
volhardendheid om niet zondermeer te buigen voor reacties zoals die van
Benjamin Rossen.
Ik ben van mening dat, mede door de oprechte inborst van
de Pekelders, de zedenkwestie niet zondermeer
onder de tafel kon worden geschoven.
Dat slachtoffers, ouders van slachtoffers en anderen
uiteindelijk de mond niet langer open deden over de situatie, heeft
volgens mij meer te maken met het feit dat de druk op hen, vanuit de
media, allerlei veroordelende publicaties e.d., te groot werd…dan dat
er in Pekela sprake zou zijn geweest van massahysterie en dat er
eigenlijk helemaal niks gebeurd zou zijn.
Op het boek Zedenangst van Benjamin Rossen kwam veel
heftige kritiek. Professor Karel Pyck uit
zijn kritiek op Rossen in het boek van E. B Myers:
“The backlash: ChildProtectionunder
Fire”. De conclusie van professor Pyck in
dit boek over Zedenangst van Rossen was:” dat Rossen’s
boek niet meer is dan een boos schotschrift dat bevooroordeeld, slecht
gedocumenteerd en onmogelijk te bewijzen is en dat Rossen Oude Pekela
massahysterie toeschrijft terwijl Rossen daarin allesbehalve objectief
lijkt.
Hieronder volgt en link naar de samenvattende inleiding
van het boek:
Benjamin Rossen: Zedenangst.
Naast Benjamin Rossen zien we nog enkele wetenschappers
die de gebeurtenissen in Oude Pekela onterecht ridiculiseren of
onterecht tot voorbeeld van massahysterie maken. Ook enkele actieve
leden van de vereniging Skepsis stonden
destijds, volgens mij, vooraan in de media om te suggereren dat de
mensen die een rol speelden in het aan de oppervlakte brengen van
ondergrondse praktijken tegen de jonge slachtoffertjes, onbekwaam
zouden zijn. Ik verwijs naar mijn webpagina backlash voor mijn visie daarop: Overdosis Skepsis.
De discussie in het kader van backlash
of geen backlash, is o.a. of het boek
Zedenangst van Benjamin van Rossen backlashmechanismen
in werking heeft gezet aangaande de onderwerpen die in dit artikel
genoemd worden.
Uw opvatting verneem ik graag, bijvoorbeeld via een
e-mail naar mijn adres: counselingpraktijk@planet.nl
Counselor/coach, exitcounseler,
spreker en sportconsultant.
according to myperception
Persoonlijke noot m.b.t. de uitgave van het boekje:
Terug naar Oude Pekela, van MargalithKleijwegt.
Mijn artikel Skepsis of Backlash, heb ik vele jaren geleden geschreven en
staat reeds jaren op het internet. Het is openbaar en het is ook door
velen inmiddels gelezen. Einde zomer 2011 las ik dat MargalithKleijwegt,
journaliste van Vrij Nederland, met een boekje over de Pekela affaire
zou komen. Ik heb me er natuurlijk direct voor geïnteresseerd.
Afgelopen woensdag ontving ik het boekje thuis: “Terug naar Oude
Pekela” heet het. Ik heb het inmiddels gelezen en herkende veel van
mijn visie en ook van mijn artikel “Skepsis
of Backlash” erin.
MargalithKleijwegt is een journaliste
van Vrij Nederland, die met haar "out of the box" artikel
over de zedenzaak van Oude Pekela destijds indruk heeft achtergelaten.
In ieder geval ook op mijn moeder. Zij las wekelijks Vrij Nederland.
Toen het bewuste artikel van MargalithKleijwegt verscheen, was mijn moeder ziek:
longkanker. In 1991 is mijn moeder gestorven aan deze slopende ziekte.
Ik was toen hoog zwanger. Mijn dochter is 5 weken na de dood van mijn
moeder geboren. Toen mijn dochter bijna 2 jaar was, stierf ook mijn
vader aan kanker. Het ouderlijk huis van mijn zus en ik kende toen zijn
einde. We hebben het huis verkocht. Toen we het leeg moesten halen,
vond ik op mijn oude studiebureautje een open geslagen krant. Het was
de Vrij Nederland....met het artikel van MargalithKleijwegt. Mijn moeder had het artikel op
mijn bureautje gelegd. Mijn vader had het zo laten liggen. Ze wisten
hoezeer ik meeleefde met Fred Jonker en Ietje
Jonker Bakker. Mijn ouders wisten hoe graag ik erkenning wilde voor
hen, de ouders en de kinderen die slachtoffer waren geworden. Ook
wisten ze hoezeer ik me ergerde aan de zogenaamde deskundigen die de
zedenzaak van Oude Pekela naar het land der fabelen verwezen.
Het artikel heeft impact gehad op de wijze waarop ik
naar zedenzaak Oude Pekela keek.
Inmiddels zijn er vele jaren verstreken en is er van
alles gebeurd. Ik werd zelf, volgens mij door mijn drive om wat hier
krom is recht te maken, buitenstaander van een gesloten overkomend
systeem dat destructieve
controletechnieken gebruikte in een poging om mij de mond te
snoeren. Ik mocht niet serieus genomen worden met mijn waarneming van
een onwerkelijke overkomende werkelijkheid, die een tipje van de sluier
van de zedenzaak van Oude Pekela leek op te laten waaien. Zo kwam en
komt het op me over.
Voor meer over mijn ervaringen met de mogelijke impact
van destructieve controletechnieken, verwijs ik jullie graag naar www.sektehulp.nl
Ik heb het boekje " Terug naar Oude Pekela"
met veel emotie gelezen. Ik las over Margalith´s
perceptie van de gebeurtenissen in Oude Pekela. Ze bereikt, vind
ik,met haar boekje de erkenning
die de slachtoffers van toen verdienen. Het is duidelijk: Geen
massahysterie in Oude Pekela. Ze geeft in haar boek, volgens mijn
inzichten, ook aan dat sommige wetenschappers en "skeptici" de werkelijkheid overschreeuwden met
hun hoon, ongeloof en dat deze mensen de bevolking van Pekela onterecht
van massahysterie beschuldig(d)en. Ze beschrijft het bijna zoals ik het
schrijf in mijn artikel " Skepsis of backlash"(=link
naar de pdf van dit artikel) Goed dat ook zij dit schrijft. In een
interview op BNR radio
hoor ik haar aan het eind een interessante tip geven over een film,
waarin het misbruik van kinderen door een man een vraag blijft. De zoon
van deze man laat met stukjes film momenten uit hun leven zien. De
vraag blijft: "Heeft hij het wel of niet gedaan". Boeiend
gegeven.
Mevrouw Kleijwegt´s
artikel in de Vrij Nederland was destijds scherp en kritisch. Haar boek
is meer beschrijvend en laat een aantal zaken open. Zo bekijk ik het.
Volgens mij ligt de werkelijkheid van de zedenzaak Oude
Pekela in de herinneringen en percepties van veel verschillende mensen.
En al die mensen hebben een andere invalshoek, perceptie. De percepties
los van elkaar bieden geen volledig beeld. Net als de stukjes van een
puzzel nog geen heel beeld van de puzzel geven. Als we al die
verschillende percepties eens op een hoop zouden gooien....dan zou
volgens mij de zedenzaak Oude Pekela geen mysterie blijven.
Ik heb voor mijn verhaal en opvatting over de zedenzaak
in Pekela gebruik gemaakt van mijn eigen ervaringen als inwoner van
Oude Pekela, als lerares lichamelijke opvoeding en sportlerares in dit
dorp destijds. Ook mijn contacten met de mensen die hetzij als ouder,
hulpverlener of slachtoffer betrokken waren bij de affaire spelen een
belangrijke rol naast de bestudering van allerlei internationale
literatuur m.b.t. deze onderwerpen.
Noemen wil ik de volgende 2 artikelen:
• Experienceswith ritualist childsexualabuse: a case studyfrom the Netherlands
• Effects of ritualabuse: The results of threesurveys in the Netherlands.
Tegenwoordig ben ik hulpverlener met een zelfstandige
praktijk: Creative Counseling. Ik ben
counselor/coach, exitcounselor, spreker en
sportconsultant van beroep. Als exitcounselor
ben ik gespecialiseerd in de begeleiding van slachtoffers van
hersenspoelen, zoals bijvoorbeeld slachtoffers van loverboys en sektes.
Ook geef ik voorlichting omtrent dit fenomeen aan scholieren, studenten,
hulpverleners e.a. Meer over mijn praktijk, visie en werk kunt u vinden
op:
Met name als exitcounseler en
deskundige op het gebied van de werking, impact en ondermijning van
destructieve controletechnieken geniet Sjoukje Drenth landelijke
bekendheid. Haar aanpak van loverboys problematiek is gebaseerd op die
deskundigheid en ervaring.
Haar resultaatgerichte aanpak als hulpverlener is
bijzonder en heeft op velen (zowel slachtoffers en hun dierbaren als
hulpverleners, zedenpolitie e.a.) die er inmiddels kennis mee hebben
gemaakt inspirerend gewerkt.
Buiten het hulp verlenen, houdt Sjoukje Drenth lezingen en
workshops in binnen-en buitenland voor
hulpverleners,studenten,slachtoffers van destructieve controletechnieken
en hun familie/vrienden.
Kosten: 60,00 euro p.p.(koffie,thee en koek incl.)
Studententarief voor jonge studenten en scholieren: euro
40,00p.p.
Brainwash(hersenspoelen)bestaat
uit een aantal psychologische trucs, waarmeeiemands identiteit veranderd kan
worden. Brainwash knaagt ongemerkt aan iemands
zelfbeschikkingrecht en vrije wil.
Sjoukje Drenth is een van de weinige exitcounselers
in Europa.
Zij verleent met succes hulp aan slachtoffers van brainwash/hersenspoelen (sekte- en loverboy
slachtoffers) en geeft inspirerende workshops op dit terrein aan
slachtoffers, hun dierbaren, hulpverleners,politie, leerkrachten
U kunt zich aanmelden als belangstellende voor de
workshop.
Kosten: 60,00 euro p.p.(koffie,thee en koek incl.)
per telefoon: 06-55168867(op werkdagen tussen 11.00 en
17.00 uur)
Voor meer info over aanmelden zie hieronder de informatie
over kosten en aanmelding.
Meer informatie over kosten en aanmelding betreffende
beide workshops:
De aanmelding is dan compleet zodra u
zich heeft aangemeld via een van onderstaande
mogelijkheden en
de deelnamekosten heeft overgemaakt op:
Postbank: 4682417
t.n.v.
Creative Counseling
te Oude Pekela
Opgeven als deelnemer kan:
Voor
de workshop “loverboys: het is OVER boys” via het intekenformulier: loverboys workshop
Voor
de workshop “Brainwash is geen fictie. Brainwash bestaat”via intekenformulier: workshop brainwash.
Andere opgave mogelijkheden, geldend voor beide workshops:
Per
telefoon: 06-55168867(op werkdagen tussen 11.00 en 17.00 uur)
Meer inhoudelijke informatie: loverboys workshop en sekteworkshop. Mocht u eerst meer
informatie wensen over deze workshops, neem dan gerust contact op via:
06-55168867 of
.jpg)
